Lotokot i dzbanecznik
Na szczególną uwagę zasługuje lotokot malajski, zwany czasami latającym lemurem, choć tak naprawdę nie lata i nie jest lemurem. Właściwie nie ma pewności, czyim jest kuzynem. Lotokot jest na diecie z młodych liści i żeby znaleźć ich pod dostatkiem musi przemieszczać się z drzewa na drzewo. Liście nie są szczególnie pożywne, ale ich zdobywanie pochlania wiele energii. W ciągu jednej nocy lotokot potrafi przemierzyć nawet trzy kilometry. To zadanie jest łatwiejsze dzięki jego niesamowitym zdolnościom lotnym. Sekretem sukcesu w pełnej rywalizacji dżungli jest specjalizacja, co przyczyniło się do powstania bardzo specyficznych związków między niektórymi zwierzętami, a roślinami. Dzbanecznik smukły także zamieszkuje Borneo. Przystosowane do życia w glebie z niską zawartością składników odżywczych dzbaneczniki, muszą żywić się owadami, przywabionymi przez gruczoły nektarowe pod pokrywką kwiatu. Kiedy owad przysiądzie, woskowane ścianki dzbanecznika nie dadzą mu szansy na ucieczkę. Większość ześlizguje się i topi. Na dnie dzbana znajdują się gruczoły, wydzielające enzymy, umożliwiające strawienie ciął owadów, choć nie dla wszystkich owadów dzbanecznik jest niebezpieczny.
Wielkie lasy. .